تأمین خواسته و دستور موقت ، تفاوتها و مرجع صدور

این دو مقوله، ابزارهای مهم در فرایند دادرسی جهت حفظ حقوق طرفین در مراحل مقدماتی و بعضا قبل از ورود به پروسه ی رسیدگی، به شمار می روند.

تأمین خواسته چیست؟

تمهیداتی جهت حفظ حقوق خواهان تا صدور حکم نهایی از دادگاه.

جلوگیری از انتقال یا تلف اموال خوانده 

مثل: توقیف نمودن اموال یا مسدود کردن حساب بانکی


دستور موقت چیست؟

حکمی موقت و فوری برای جلوگیری از ورود ضرر فوری و جبران ناپذیر.

مهمترین فایده آن اعمال محدودیت یا ممنوعیت موقت است.

مثل: ممنوع الخروج نمودن افراد، توقف عملیات اجرایی مانند صدور دستور موقت ناظر بر منع نقل و انتقال ملک.

هدف و کارکرد این دو نهاد

حفظ وضعیت موجود تا صدور حکم قطعی از محکمه به جهت جلوگیری از ورود ضرر جبران ناپذیر

زمان اجرای آن تا صدور حکم نهایی موقتی و محدود است.

مرجع صدور

تأمین خواسته: دادگاه عمومی حقوقی رسیدگی کننده به اصل دعوی

دستور موقت: دادگاه محلی که دستور موقت در آن محل اجرا می گردد

در دعاوی کیفری نیز دادگاه کیفری رسیدگی کننده

مبنای قانونی

تأمین خواسته: مواد 108 الی 120 از قانون آیین دادرسی مدنی 

دستور موقت: مواد 310  الی 325 از قانون آیین دادرسی مدنی

جمع بندی

تأمین خواسته بیشتر جنبه ضمانتی داشته و تا انتهای رسیدگی با قی می ماند 

دستور موقت جهت جلوگیر ی از ورود خسارت فوری و جبران ناپذیر صادر می شود و مدت محدودی برای آن در نظر گرفته می شود.

پیشنهاد می گردد در این خصوص حتما با یک وکیل متخصص مشورت نمایید.

آقای رامین هاشم پور به عنوان وکیل پایه یک دادگستری، مدرس دانشگاه و مولف بیش از ده ها کتب حقوقی، یک وکیل متبحر در امر اخذ تأمین خواسته و دستور موقت به شمار می رود.

جهت ارتباط، از قسمت تماس با ما در صفحه نخست سایت اقدام فرمایید